Monique (Zwitserland)

Ik keek naar mijn ergste nachtmerrie en Wim, te gast bij Monique, zat er middenin. Een vrouw komt vlak voor je staan en zegt: “Ik heb een plaat achter de wc. Kan jij die repareren?” Ik zou flauwvallen. Ik ben al blij wanneer ik tijdens het zittend plassen niet naar rechts met mijn hoofd tegen de toiletrolhouder val. Wat zou ik antwoorden, op zo’n strikvraag? Ik denk dat ik zou bluffen.

Ik zou zeggen: “Ligt eraan wat voor plaat het is. Is het een lineair wc-plaatje of een gekruiste? Moet je mee oppassen. Als je maar één keer verkeerd op die plaat tikt, komt je stortbak naar voren. Maar mijn handen jeuken. Leuk, een plaat repareren achter het toilet. Dat is precies wat ik van de liefde verwacht. Ik doe even mijn toiletwerkkleding aan.”

Wim pakte het net iets anders aan. Hij keek of Monique aan hem vroeg of hij een levende eland uit het toilet moest jagen.

Wim staat tot nu toe voor hemelhoog ongemak. Nooit eerder zag ik iemand op een trottoir stijver dansen dan Wim. Eerlijk is eerlijk: het was ook geen fijne plek om te dansen. Wim wilde zo te zien veel liever, samen met Monique, naakt om het bed dansen op muziek van de Australische Pink Floyd.

Wim zei dat hij daar in het geheim kaartjes voor had gekocht. Dat was wel een soort van verdrietig. Het voelde een beetje als het volgende voorstel: “Wij gaan vier uur lang paintballen” en dat je date je dan vertelt dat ooit tijdens het paintballen haar netvlies scheurde en dat ze daarna drie weken lang in een verduisterde kamer moest liggen.

De Australische Pink Floyd was volgens Wim een van de beste Pink Floyds ooit. Ik zou het zo fijn hebben gevonden als Monique had gezegd: “Vind ik niet. Ik vind de Poolse Pink Floyd heel goed. Volgende maand ga ik naar de Armeense Dolly Dots en de Italiaanse Prince.”

Wim is ondertussen kansloos. Er is een nieuwe man in huis: Peter. Prachtige beelden zag ik. Monique en Peter die bijna in elkaar verdwenen tijdens een etentje en daarna de thuis achtergebleven Wim in beeld. “Als zij Peter leert kennen zoals ik Peter heb leren kennen, dan kan het muntje mijn kant op vallen.”

Hans (Noorwegen)

Om gek van te worden. Hans laat de hele tijd zien hoe je bepaalde dingen veel handiger kan doen. Spiritus op autobanden spuiten, kachels aansteken en nu, deze week, heel trots vertellen dat je de enige op aarde bent die op een bepaalde manier een blok hout in tweeën slaat.

Je zag het al twee weken lang aan Thérèse: die was er wel klaar mee, dat mansplainen. Ga naast Hans staan met een kat op je arm en daar gaat hij: “Katten worden bijna nergens door de mens gegeten, maar als je er een dood langs de weg vindt dan kan je het beste hun ogen koken in wat wijn en dan het vlees eraf zuigen. Leuk hè! Dat doet niemand! Vind je me leuk? Apart ben ik hè!”

Meteen nadat een nieuwe vrouw bij Hans naar binnen wandelde, nam Thérèse afscheid van Hans. Op camera zei ze iets waarom ik een beetje moest huilen. Ze zei: “Ik weet nu dat ik één grote liefde had en daar zal het bij blijven.” Zeer ontroerend. Alles bij elkaar rapen om een nieuwe man te ontmoeten en er dan achter komen dat je grote, grote eeuwige liefde nooit meer zal terugkeren. Het greep mij erg aan. Prachtige, mooie en wijze vrouw. Vol mededogen naar Hans.

Die zat een paar uur later naast de nieuwe vrouw, Iris. Hij deed wat hij steeds doet als je een camera op hem richt: hardop vertellen wat een lekker gekke man hij is. Hij trakteerde Iris op stampende Eurohouse. Ze keek hem aan als een hert in een brandend bos.

Hanneke (Oostenrijk)

De vleesgeworden saaiheid. Haar opwindendste uitspraak die niet op een conversatiekaartje stond: “Als ik hier wil betalen, mis ik wel ‘een tikkie geven’. Dat kennen ze hier niet.” Hanneke verwijt de mannen die langskomen steeds saaiheid, maar komt zelf niet verder dan wat met de armen heen en weer gaan tijdens alweer de zoveelste après-ski met dronken buitenlanders.

André (Andorra)

Ik heb deze week eigenlijk alleen maar een kledingtechnische tip voor André: als je met een van de vrouwen uit eten gaat, doe dan niet dat raar zittende blauwe colbertje aan. Je lijkt op een verhuizer die even snel wat eet.

Klaas (Oostenrijk)

Klaas wandelde met Marja naar de highline. Zelden zoiets engs gezien. Ik zou meteen als een koalababy om Klaas’ nek hangen. Daarna werd er ook nog indoor geklommen. Klaas was onder de indruk en ik ook. Zonder enige faalangst werkte Marja zich naar boven, onder goedkeurend gegrom van Klaas.

In een volgende scène verscheen opeens de dochter van Klaas, die op basis van drie zinnen conversatie constateerde dat Marja niet haar vaders type was. Marja kon, tot haar stomme verbazing, vertrekken. Eerder in de uitzending vertelde ze nog dat Klaas haar de avond daarvoor lang op haar mond had gezoend.

Ook hier speelde de overleden echtgenote van een deelnemer een belangrijke rol. Ik vind het lastig om naar Klaas te kijken. Hij veert op bij iedere vrouw die binnenkomt (behalve dan de wervelstorm die twee weken geleden na een uurtje alweer mocht verdwijnen), maar als het gevoel zich aandient en de volgende stap moet worden gezet, dan lijkt zijn overleden vrouw door zijn lichaam te stromen. Dat ontroert. En dat verbaast. Wie en wanneer heeft het ooit een goed idee gevonden om hem te laten meedoen aan dit programma?

Nu, na Marja, is Klaas opeens weer helemaal hoteldebotel van een razende stewardess. Zij is dat niet alleen in de lucht maar ook op de grond. Ze vertoont onuitstaanbaar stewardessengedrag. Alles vindt ze toppie, geweldig en heerlijk! Het type dat voor je boekenkast gaat staan en dan schreeuwt: “Zo leuk dat jij leest!! Zo sexy!”

Elsje (Zweden)

Elsje speelt met Gilbert al wekenlang in een toneelstuk. Wanneer Elsje, omdat dat nu eenmaal het programma is, met andere mannen moet daten, loopt Gilbert als een gewond dier door de sneeuw. Hij mompelt steeds woordjes uit zijn strijkijzer-kin, dat hij afstand houdt omdat anderen ook een kans verdienen, maar ondertussen is het de meest passief-agressieve deelnemer aan deze Winter vol liefde. Tegenover de nieuwe liefdeszoeker Mathijs stopten Els en Gilbert elkaar stukjes vis en vlees in de mond. Op dertig kilometer afstand ziet een blinde poolvos dat die twee, zodra de camera uit is, naast of op elkaar liggen.

Elsje gloeit als een kooltje wanneer ze naast Gilbert zit, maar zegt steeds dat iedere deelnemer dezelfde kans moet krijgen. Dat is een farce. Mathijs werd middenin een restaurant vernederd door hun puberale vruchtbaarheidsritueel. Ik ga het maar gewoon zeggen: met alles wat ik in mij heb, hoop ik dat Gilbert en Elsje dit seizoen niet de liefde vinden. Steeds wanneer zij in beeld zijn, kijk ik naar slecht amateurtoneel. Doodenge vent. Ik kan er niets anders van maken.

Claudia (Oostenrijk)

Zij lijkt wél de ware te hebben gevonden. Deelnemer Raoul liep tijdens een feestje in de rondte alsof hij er al dertig jaar woont. Ik ben ook een beetje verliefd op Claudia. Ja, dat kan dus wel, genegenheid voelen voor een vrouw die in een huis woont dat er uitziet alsof Pippi Langkous het heeft ingericht, en die haar mond zo wijd open doet als ze blij is, dat er vogeltjes naar binnen kunnen vliegen om te nestelen.

Het absolute hoogtepunt was Hans, de wereldvreemde kosmopoliet, die in het oude kostuum van een overleden Oostenrijkse veldwachter en met de stem van een stervende bever, het liedje Edelweiss zong. Nooit eerder zag ik plaatsvervangende schaamte zo zichtbaar een ruimte vullen.