Pearl uit Winter vol liefde dolgelukkig met Robin na ‘rommelige periode’ in hun huwelijk: ‘Eet nu ook magnetronmaaltijden’
Na haar avontuur in ‘Winter Vol Liefde’ heeft Pearl haar draai helemaal gevonden in Zweden. In haar eerste column voor RTL Boulevard vertelt ze hoe het echt gaat tussen haar en Robin en waarom hun gezamenlijke leven nu pas op gang komt.
“Ik vertrok vrijwel meteen naar Suriname voor een maand”
Lieve lezers,
Ik had vandaag een drukke dag, dus ik zit nu heerlijk met mijn voetjes omhoog. Het gaat goed tussen Robin en mij. We zijn in september getrouwd en daarna volgde best een rommelige periode. Ik vertrok vrijwel meteen naar Suriname voor een maand, en daarna ging ik voor bijna twee maanden naar Nederland voor de opnames van de reünie en naar België voor mijn expositie.
Trouwen heeft ons niet per se veranderd. We hebben het vooral om praktische redenen gedaan, maar we zijn nog steeds hartstikke verliefd. Zonder dat huwelijk hadden we dit ook niet zo kunnen ontdekken samen. Dan had ik in Suriname gezeten en Robin in Zweden, en waren we alleen maar heen en weer aan het reizen. Dat is niet alleen duur, maar ook gewoon ingewikkeld. Ik merkte eigenlijk al vrij snel dat het serieus was tussen ons, vooral toen Mandy weg was. Toen werden de gesprekken ineens een stuk serieuzer, al hield ik er stiekem wel rekening mee dat er misschien nog iemand zou komen die beter bij hem paste.
Dagelijks leven in Zweden
Ons dagelijks leven is inmiddels heel voorspelbaar. Robin werkt van maandag tot en met donderdag hele dagen en op vrijdag iets korter. Hij staat om 05.00 uur op, geeft mij een goodbye kiss en dan draai ik me lekker om om ‘eindelijk’ dieper te slapen. Ik moet eerlijk zeggen: ik moet nog steeds wennen aan samen slapen. Ik heb vijftien jaar alleen geslapen, dus dat is even schakelen.
Rond 07.00 uur word ik wakker en begin ik aan mijn dag. Ik ben kunstenares, maar dat betekent vooral veel administratie. Soms ben ik daar zelfs meer mee bezig dan met schilderen. Daarnaast regel ik van alles om hier in Zweden te kunnen wonen. Nu mijn zoon hier ook sinds twee weken woont, komt daar nog meer bij kijken.
Het leven hier is eigenlijk precies zoals ik had verwacht. We wonen in een dorp met volgens mij nog geen 1200 inwoners, dus je moet geen drukte verwachten. Maar de natuur is hier echt prachtig: bossen, meren, rotsen… en gewoon herten en elanden langs de weg. Het voelt soms echt als een droom en ik haal er heel veel inspiratie uit voor mijn schilderijen.
Magnetronmaaltijden
Onze relatie is eigenlijk precies zoals mensen op televisie hebben gezien. Misschien niet honderd procent, maar zeker voor negentig procent. Robin en ik zijn totaal verschillend: ik houd van een wijntje, een kaasje en gezelligheid, terwijl Robin veel simpeler eet en daar ook niet echt van afwijkt. Ik leef graag wat flexibel en onvoorspelbaar en Robin juist met de klok en regelmaat. Toch werkt het, juist omdat we goed met elkaar praten.
We zijn geen schreeuwers, we lossen dingen gewoon samen op. En het mooiste voorbeeld daarvan? De magnetronmaaltijden. Tijdens Winter Vol Liefde trok ik nog een gek gezicht als hij er in de supermarkt zelfs alleen maar over sprak. Maar op een moment dat de wanhoop me bijna nabij was (hoe kook je in hemelsnaam voor iemand als Robin, die bijna niets lust van wat ik lekker vind?) zei hij: “Pearl, om de stress wat minder te maken, kan je toch best soms zo’n maaltijd opwarmen.” Inmiddels eten we ze dus gewoon standaard één tot twee keer per week, en eerlijk is eerlijk, ze zijn helemaal niet slecht.
Wat ik ook heel fijn vind, zijn juist de kleine momenten samen. Als Robin thuiskomt na zijn werk, zet ik een kop koffie met een koekje of een gebakje. Als mijn zoon beneden is, schuift hij gezellig aan. Dat soort simpele dingen maken me echt gelukkig.
Tekst gaat verder onder het Instagram-bericht.
Noorderlicht
Wat Winter Vol Liefde mij vooral heeft gebracht, is groei. Zowel persoonlijk als professioneel. De aandacht na de opnames was echt overweldigend. Duizenden reacties, waar ik jammer genoeg onmogelijk op kon reageren. Fijn dat het merendeel heel positief was. En het heeft er ook voor gezorgd dat mijn kunst meer kansen krijgt, daar vertel ik later zeker nog meer over.
Voor de toekomst dromen we ervan om naar het noorden van Zweden te gaan. Het noorderlicht zien en met een hondenslee op pad. Dat lijkt ons geweldig. Maar voor nu genieten we vooral van ons rustige leven samen. Na het eten ploffen we vaak samen op de bank. Gewoon heel normaal, en juist dat maakt het zo fijn.
Tot de volgende,
