Nico Dijkshoorn kijkt ‘Winter vol liefde’: “Monique aait volgens mij liever een glibberige varaan over zijn kop dan de warmte van een man te zoeken”

Robin (Zweden)

Als je in Zweden bent geweest, dan moet je in een elandpark zijn geweest. Ik citeer hier een tekst van de heet-water-houten-ton-drijver Robin. Ik schaam mij. De twee keer dat in in Zweden was, probeerde ik contact te maken met Zweden, genoot ik van het landschap en probeerde ik te eten wat de Zweden eten. Dat heb ik dus helemaal fout gedaan. Ik had hangend uit mijn autoraampje naar de beschimmelde kont van een gevangen eland moeten kijken.

Ik wil hier wel bekennen dat ik heel slecht over de eland dacht. Een mislukt paard met een hangende lip en de kapstok van mijn overleden oma op zijn hoofd, zo zag ik de eland. Nu ik Robin over dit machtige dier hoorde vertellen, denk ik er anders over: Ja, dat is dus wél leuk, met een auto langs een dier rijden en hem een appel voor zijn neus houden.

Robins liefde voor de eland verbaasde mij, omdat ik hem in een van de eerste afleveringen een halve eland naar binnen zag zuigen. Hij verbaast mij wel vaker. Hij praat over vrouwen alsof het diertjes zijn. Hij observeert ze, desnoods vanuit een rijdende auto, en zegt dan dingen als: “Is een lief meissie” of hij ziet meteen dat een bepaalde vrouw erg mannelijk is en veel aandacht nodig heeft. Niet iets waarop hij zit te wachten.

Hij stuurde deze week Mandy naar huis, de vrouw (en heel erg niet een ‘meissie’) die mijn hart veroverde door naast een berg sneeuw te zeggen: “Dit is dus natuur.” Ik hoopte dat ze ook een keer naast Robin zou gaan staan om aan ons uit te leggen waar we nu eigenlijk naar keken. Robin doodstil naast haar in de sneeuw en dan Mandy: “Dit is dus een Robin. Je herkent hem aan zijn baard. De Robin is te herkennen aan het elandvet op zijn kin.” Mandy werd weggestuurd door Robin, die loog dat ze het wel zag aankomen. Robin stond een minuut na haar vertrek juichend de hottub op te warmen. Lekker in heet water tegen een meissie aan hangen.

Hanneke (Oostenrijk)

De saaiste deelnemer dit jaar. Ze werkt door tijdens het programma en stalt haar mannen in een wezenloos vakantiehuisje. Voor straf kwam er een zekere Jordy langs, die zo onverstaanbaar praat dat ik bijna een half uur lang dacht dat hij uit Sri-Lanka kwam. Veel lettergrepen, veel gemompel en dan steeds op momenten dat je het helemaal niet verwacht een keiharde lach. Doodeng. Ik heb opgeschreven wat hij van Hanneke vond: ‘Jaamisscien vrouwetwaahhahaha ma nie gekmake keuke verschijning toch hahaha dus jaatjezeker kweenie moeke afwachten dus alles goed hahaha vonk ik leuk uit de straling hahahaha.’

Elsje (Zweden)

Elsje en Gilbert (de man die iedere keer als er een nieuwe man arriveert, huilend als een hond rusteloos cirkels in de sneeuw wandelt) kregen van Mathijs het verwijt dat ze zich in het restaurant als pubers hadden gedragen. Ik kon mij daar iets bij voorstellen. Je rijdt niet naar een potentiële levenspartner om daarna te moeten kijken naar een man met een kin als een eenmanskano die jouw eventuele levenspartner gierend van het lachen eten achter in haar mond duwt. Ik wachtte geduldig op het moment dat Gilbert naakt op tafel zou gaan liggen en Elsje een druif uit zijn navel zou laten eten.

Mathijs kon meteen vertrekken. Ik begrijp niet zo goed waarom je tegen nieuwe deelnemers niet eerlijk kunt zijn. Als het de bedoeling is om de liefde te vinden en je vindt die meteen bij de eerste deelnemer, waarom dan nog vier andere mensen laten komen en ze een klap voor het leven geven? Dat vind ik een ernstig mankement aan dit concept. Wat doe je als je meteen op dag één de ware liefde vindt?

Kijkers zijn niet achterlijk. We weten allemaal dat 98% van deze georganiseerde liefdeskoppelingen tijdens de samenkomst in de slotaflevering alweer zijn gesneuveld. Laten we eerlijk zijn: bijna iedere deelnemer doet mee om zijn B&B gratis en voor niets te promoten. Ze nemen de stroom wanhopige mannen en vrouwen op de koop toe.

Monique (Zwitserland)

Ik voel dat het sterkst bij Monique, die volgens mij liever een glibberige varaan over zijn kop aait dan de warmte van een man te zoeken. Ze laat haar toilet repareren door langswaaiende mannen en tolereert nu al langer dan een week ene Wim, die ook in Zwitserland woont. Wim is een kind van vijf in het lichaam van een volwassen man. Wat Monique ook zegt, hij staat er bij alsof ze net zijn kleurplaat heeft verscheurd. Permanent op zijn hoede en voortdurend levend in een verongelijkt universum.

Om het allemaal nog ingewikkelder te maken arriveerde Harm. Op de fiets. Hij las helaas een gedicht voor, zo eentje dat je een dag voor sinterklaas dronken op het toilet schrijft. Vreemd genoeg raakte het Monique. Wij, de vaste kijkers, weten precies wat dat betekent: die man kan de rest van de week in zijn wielrenkleding de vriezer ontdooien en de buitenkant van het huis schrobben.

Claudia (Oostenrijk)

Zij zag Raoul vertrekken en acteerde verbazing. Raoul liep door Claudia’s huis alsof hij er al dertig jaar woonde en Claudia’s vrienden waren dol op hem. Opeens vertrok hij omdat “liefde zoeken in dit programma op een of andere manier niet werkt.”

Ik had hem dat al wat eerder kunnen vertellen. Liefde zoeken met een camerateam in je rug werkt alleen voor mensen die hun B&B onder de aandacht willen brengen en voor mannen en vrouwen die het fijn vinden om met een half miljoen kijkers in hun nek onder een studiolamp hun nieuwe grote liefde de eerste kus te geven. Raoul was dat niet. Hij kwam daar helaas pas in Oostenrijk achter.

Arme Claudia, die achterblijft met Hans. Ik vermoed dat die de volgende week verkleed als een 16e eeuwse monnik een lied voor Claudia zingt.

Hans (Noorwegen)

Hans is geobsedeerd door autobanden. Een gratis ideetje voor de eindaflevering, wanneer iedereen in Nederland bij elkaar in een studio zit: hang Hans de hele uitzending een wiel om zijn nek en laat hem vertellen over het uitzuigen van lamsogen. Verheug ik mij op.

Hans had het goed te pakken van Iris, een vrouw die mij aan een reiger deed denken. Reigers staan langs de kant van een sloot, je rijdt langs, je denkt wat is dat eigenlijk een prachtige vogel en de volgende dag staat die reiger weer op precies dezelfde plek mooi te zijn. Onbeweeglijk.

Hans kreeg nog een liefdeszoeker langs, Mickey. Een leuke lieve, openhartige smachtende vrouw die helaas, maar dat wist zij nog niet, bij een man terechtkwam die opgewonden raakt van autobandventielen.

Toch leek er even iets van erotische spanning in de lucht te hangen toen Hans een sessie druipkaarsverven organiseerde. Druipkaarsschilderijen zien er precies zo uit als je ze uitspreekt. Het was fijn geweest als Hans nu eens een heel andere kant van zichzelf had laten zien. “Als ik nu eens naakt op mijn buik op tafel ga liggen, met alleen dat stuk plastic om mijn kapotte voet en jullie druipen een afbeelding van een tractorwiel op mijn rug, is dat geen leuk idee? Vegen we het daarna er weer af met spiritus!”

Gebeurde niet. De echte emotie kwam bij Mickey vandaan. Nadat Iris het huis had verlaten, vertrok zij ook. Wat ze zei klonk als een gedicht. “Ik heb het gevoel dat ik dus wel een leuk mens ben, maar dat het potje het dekseltje niet vindt ofzo. Ik zou zo graag het leven willen leven zoals het bedoeld is. In je eentje heeft stukken minder glans. Als je kan delen hoe blij je bent om de blauwe lucht te zien… als je dat in je eentje doet, is dat een stuk minder leuk. Toch ga ik wel mijn best doen om de liefde te vinden. Hopelijk nog in dit leven.”

Komt helemaal goed Mickey. Ze staan voor je in de rij, jij frisse wind!